Ελληνική Επιτροπή για τη Διεθνή Ύφεση και Ειρήνη
Φρεντερίκ Ζολιό-Κιουρί

Φρεντερίκ Ζολιό-Κιουρί (1904-1953)
ιδρυτικό μέλος και πρώτος πρόεδρος του Παγκόσμιου Συμβουλίου Ειρήνης

Φρεντερίκ Ζολιό-Κιουρί – Frederic Jioliot-Curie (1904-1953)

Γεννημένος το 1904 στο Παρίσι ο Frederic Joliot φοίτησε στη Σχολή Χημείας και Φυσικής του Παρισιού και το 1925, στα 25 του χρόνια, έγινε βοηθός της Marie Curie στο Ινστιτούτο Ραδιενέργειας. Εκεί γνώρισε την 28χρονη Irène, κόρη της Marie Curie, και ο έρωτας ήταν αμοιβαίος. Στο γάμο τους, ένα χρόνο μετά, συμφώνησαν να αλλάξουν τα επώνυμά τους και να λέγονται και οι δύο Joliot-Curie. Δύο χρόνια μετά την απονομή του Νόμπελ, το 1937, ο Φρεντερίκ Ζολιό Κιουρί ανέλαβε καθηγητής στο Collège de France και ασχολήθηκε με έρευνα στην Πυρηνική Φυσική .

Το 1940 με τη γερμανική κατοχή φυγάδευσε στην Αγγλία με όλα τα ντοκουμέντα των εργασιών του και τα υλικά που χρησιμοποιούσε στην έρευνα. Πήρε μέρος στην Αντίσταση αρχικά ως μέλος και αργότερα ως επικεφαλής του Front Νational – Εθνικού Μετώπου- ενώ το 1942 έγινε μέλος του Γαλλικού Κομμουνιστικού Κόμματος. Το 1945 μετά την απελευθέρωση θεμελίωσε την Επιτροπή Ατομικής Ενέργειας και το 1948 έγινε ο επιστημονικός υπεύθυνος της κατασκευής του πρώτου γαλλικού πυρηνικού αντιδραστήρα. Το 1949 μαζί με πολλούς άλλους αγωνιστές ιδρύει το Παγκόσμιο Συμβούλιο Ειρήνης (Π.Σ.Ε) και για τα επόμενα εννέα χρόνια διετέλεσε πρόεδρος του. Το 1950 τιμήθηκε με το βραβείο Λένιν.

Το 1950 ο Γιάννης Ρίτσος απο την εξορία γράφει το Ποίημα- Γράμμα στον Ζολιό-Κιουρί.

«Αγαπημένε μου Ζολιό, σου γράφω απ’ τον Αη Στράτη. Βρισκόμαστε εδώ πέρα κάπου τρεις χιλιάδες άνθρωποι απλοί, δουλευτάδες, γραμματιζούμενοι. Ανθρωποι απλοί σαν τα δέντρα μπροστά στον ήλιο. Ανθρωποι που δεν έχουμε άλλο κρίμα στο λαιμό μας εξόν μονάχα που αγαπάμε όπως κι εσύ τη λευτεριά και την ειρήνη. Μάθαμε τώρα κάτι πράγματα απλά. Πολύ απλά, πολύ σίγουρα. Δεν είμαστε σοφοί Ζολιό απλά πράματα λέμε, πολύ απλά τα λέμε …πως αξίζει κανένας να ζει και να πεθαίνει για τη λευτεριά και την ειρήνη».

Το 1990 απονεμήθηκε στον Ρίτσο το μετάλλιο «Ζολιό-Κιουρί», ανώτατη διάκριση του Παγκοσμίου Συμβουλίου Ειρήνης.

To 1959 o Pablo Picasso έκανε το πορτρέτο του Joliot-Curie το οποίο αποτυπώθηκε αργότερα και σε γραμματόσημα της Λ.Δ. Γερμανίας και της Κούβας

Με κατηγορείτε ότι Εκπορνεύω την Επιστήμη επειδή ξεσηκώνομαι ενάντια στην εγκληματική χρησιμοποίηση των ανακαλύψεων του μεγάλου Παστέρ και γιατί κάνω έκκληση στην κοινή γνώμη να εμποδίσει τη συνέχιση της ανάπτυξης του μικροβιολογικού πολέμου. Για μένα αυτοί που εκπορνεύουν την επιστήμη είναι αυτοί που εγκαινίασαν τον ατομικό αιώνα με την εξαφάνιση 200.000 πολιτών στη Χιροσίμα και στο Ναγκασάκι». (απάντηση στον εκπρόσωπο των ΗΠΑ στον ΟΗΕ, 1952).


 

Έλλη Αλεξίου

Έλλη Αλεξίου

 Έλλη Αλεξίου (1894-1988)

Η Ελλη Αλεξίου γεννήθηκε στις 22 Μάη του 1894 στο Ηράκλειο της Κρήτης.

Το 1911 έρχεται στην Αθήνα για ανώτατες σπουδές. Θέλει να γίνει δασκάλα του απλού λαού. Παράλληλα, αρχίζει να την απασχολεί η λογοτεχνική γραφή. Οι λαϊκοί αγώνες που δυναμώνουν, οι διώξεις όσων πρωτοστάτησαν στην εκπαιδευτική αναγέννηση που οραματίστηκε ο Δ. Γληνός, οδηγούν την Ελλη Αλεξίου όλο και πιο κοντά στις κομμουνιστικές ιδέες.

Στα 1928 δίνει το βιογραφικό της και γίνεται μέλος του ΚΚΕ. Παράλληλα, το λογοτεχνικό της έργο προκαλεί αίσθηση και επαινείται. Το 1934 γίνεται μέλος της ΕΕΛ. Στην περίοδο της Κατοχής, παίρνει μέρος ενεργά στην Εθνική Αντίσταση μέσα από τις γραμμές του «ΕΑΜ Λογοτεχνών». Το 1945 φεύγει για σπουδές στη Σορβόνη, αλλά της έχει αφαιρεθεί ήδη η ελληνική ιθαγένεια και της απαγορεύεται η επιστροφή στην πατρίδα. Το 1949 διορίζεται εκπαιδευτικός σύμβουλος για τα ελληνικά σχολεία των σοσιαλιστικών χωρών. Το 1966 επιστρέφει στην Ελλάδα, συλλαμβάνεται, δικάζεται, αλλά απαλλάσσεται.

Από τη μεταπολίτευση και μετά συμμετέχει ενεργά ως μέλος του ΚΚΕ σε όλες τις πολιτιστικές και πνευματικές εκδηλώσεις του Κόμματος.

Η Ελλη Αλεξίου πέθανε στις 28 Σεπτέμβρη του 1988. Το πολύπλευρο έργο της – μυθιστορήματα, διηγήματα, παιδικά βιβλία, θεατρικά έργα, εκπαιδευτικά δοκίμια και ανθολογίες για την ποίηση της Αντίστασης – πρέπει να παραμείνει «σύντροφος» και «δάσκαλος» των νέων γενιών.

«Όταν βλέπω να γίνεται δίπλα μου μια αδικία, πονάω κι αισθάνομαι την ανάγκη να μιλήσω γι’ αυτήν. Μόνο γι’ αυτό γράφω. Για να καταγγείλω την αδικία»

«Ευγνωμονώ σας σπουδές, ευγνωμονώ σε, δασκαλίκι, ευγνωμονώ σε, ιδεολογία μου, ευγνωμονώ σας, διωγμοί και κυνηγητά της Αντίστασης… Γεμίσατε περιεχόμενο τη ζωή μου»


 

Νίκος Νικηφορίδης Μάρτυρας της ειρήνης και της πανανθρώπινης λευτεριάς

Νίκος Νικηφορίδης
Μάρτυρας της ειρήνης και της πανανθρώπινης λευτεριάς

ΝΙΚΟΣ ΝΙΚΗΦΟΡΙΔΗΣ (1928-1951)

Ηταν 5 Μάρτη 1951.Το ρολόι του Νίκου σταμάτησε στις 4 και 20 το πρωί. Τα τελευταία λόγια του νεαρού μάρτυρα της ειρήνης ηχούν και σήμερα, ακριβώς 44 χρόνια μετά, σαν κάλεσμα στις συνειδήσεις μας για αγώνα για την ειρήνη. Η ζωή του, ο αγώνας του και η θυσία του, δίνουν υπόσταση στο όραμα της “πανανθρώπινης λευτεριάς”. Το μεγαλείο του φαίνεται και από τα λόγια που είπε στη μάνα του Ευγενία, όταν τον είδε για τελευταία φορά: “Μάνα μην κλαις και μην παρακαλάς. Αξίζει να πεθάνω και εσύ να κλάψεις για να μην πεθάνουν πολλοί και για να μην κλάψουν πολλές μάνες”.

Ο Νίκος Νικηφορίδης συνελήφθη στη Θεσσαλονίκη, καταδικάστηκε από έκτακτο στρατοδικείο “τρις εις θάνατον” και οδηγήθηκε στο εκτελεστικό απόσπασμα γιατί μάζευε υπογραφές κάτω από την “Εκκληση της Στοκχόλμης”,ένα κείμενο που διακινούνταν σε όλο τον κόσμο με το οποίο απευθυνόταν έκκληση για κατάργηση των ατομικών όπλων. Οργωνε τις γειτονιές και χτυπούσε τις πόρτες των σπιτιών της Θεσσαλονίκης.

Το στρατοδικείο τον καταδίκασε με βάση τον “Αναγκαστικό Νόμο” 509 για σύσταση παράνομου μηχανισμού, κατασκοπία κλπ. Με το νόμο αυτό χιλιάδες κομμουνιστές οδηγήθηκαν στα εκτελεστικά αποσπάσματα και δεκάδες χιλιάδες στις εξορίες και στις φυλακές. Μαζί με τον Ν. Νικηφορίδη εκτελέστηκαν και τρία ανταρτόπουλα του Δημοκρατικού Στρατού Ελλάδας, ηλικίας 17 χρονών. Την προηγούμενη βραδιά από τα κελιά τους ακούγονταν αντάρτικα τραγούδια. Αγαπούσαν τη ζωή γι’ αυτό αγωνίζονταν αλλά ούτε και ο θάνατος τους φόβισε. Για την ιστορία να πούμε, ότι το στρατοδικείο λειτούργησε και το απόσπασμα στήθηκε, με κυβέρνηση που πρωθυπουργός της ήταν ο Σοφ. Βενιζέλος και αντιπρόεδρός της ο αποκληθείς “Γέρος της Δημοκρατίας”, Γ. Παπανδρέου.Την επομένη της εκτέλεσης οι αθηναϊκές εφημερίδες πέρασαν στα ψιλά τη συγκλονιστική είδηση: “Εκτελέστηκε χθες εις τας φυλακάς του Επταπυργίου, ο κομμουνιστής Νίκος Νικηφορίδης, 22 ετών, όστις είχε καταδικαστεί τρις εις θάνατον, υπό του Στρατοδικείου Θεσσαλονίκης, διά παράβασιν του Α. Ν. 509. Μετά του Νικηφορίδη, εκτελέστηκαν τρεις ακόμα κομμουνιστές, καταδικασθέντες εις θάνατον, των οποίων η εκτέλεσις της ποινής εκκρεμούσε από 2,5 ετών”.

Εφτά λέξεις: “Ζήτω η ειρήνη! Ζήτω η πανανθρώπινη λευτεριά!”. Αντήχησαν στο χώρο εκτελέσεων του δάσους του Σέιχ Σου, στη Θεσσαλονίκη. Και μετά οι ριπές των όπλων του εκτελεστικού αποσπάσματος. Εκτελώντας τον 22χρονο Νίκο Νικηφορίδη, πίστεψαν πως εκτελούν και την ειρήνη, το όραμα για “πανανθρώπινη λευτεριά”.

Τρεις περίπου βδομάδες μετά την εκτέλεση, στην οδό Αρύτης 28 στο Παγκράτι, στο πατρικό σπίτι του Νικηφορίδη, έφθανε σταλμένο από τη Φρειδερίκη, ένα γράμμα. Ηταν η “χάρις”… Το παλάτι αφού έδωσε την εντολή για τη δολοφονία, ερχόταν τώρα να διεκδικήσει εύσημα μεγαλοψυχίας.

Ο Νίκος Νικηφορίδης έγινε ιδέα, σύμβολο αγώνα που συνεπήρε και ενέπνευσε χιλιάδες και χιλιάδες νέους. Το αίμα του άνοιξε τον δρόμο που διάβηκαν ο Γρηγόρης Λαμπράκης και εκατομμύρια άλλοι αγωνιστές της ειρήνης.

“Ζήτω η ειρήνη! Ζήτω η πανανθρώπινη λευτεριά!”

60 ΧΡΟΝΙΑ ΑΝΤΙΙΜΠΕΡΙΑΛΙΣΤΙΚΩΝ-ΦΙΛΕΙΡΗΝΙΚΩΝ ΑΓΩΝΩΝ

69 ΧΡΟΝΙΑ ΑΠΟ ΤΟ ΙΜΠΕΡΙΑΛΙΣΤΙΚΟ ΕΓΚΛΗΜΑ ΣΕ ΧΙΡΟΣΙΜΑ ΚΑΙ ΝΑΓΚΑΣΑΚΙ

9 Μάη: Διδασκόμαστε κι εμπνεόμαστε από την πάλη των λαών