Παρουσιάζοντας την έκθεση για τη συγκεκριμένη περιφέρεια, ο  Άκελ Τακάζ, συντονιστής Μέσης Ανατολής του Παγκόσμιου Συμβουλίου Ειρήνης, μέλος της Γραμματείας του ΠΣΕ και πρόεδρος της Επιτροπής Ειρήνης και Αλληλεγγύης της Παλαιστίνης, αναφέρθηκε αναλυτικά στις εξελίξεις που κυκλώνουν απειλητικά όλους τους λαούς της περιοχής, εξηγώντας μεταξύ άλλων: «Η περιοχή μας και ο κόσμος διανύουν αυτή τη στιγμή την πιο επικίνδυνη φάση στην ιστορία μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, όπου η παγκόσμια ειρήνη αντιμετωπίζει την πιο σοβαρή πρόκληση που απειλεί να οδηγήσει σταδιακά τον κόσμο σε έναν παγκόσμιο πόλεμο που δεν θα “στερείται” τίποτα. Όπως μας έχει διδάξει η ιστορία, όταν οι ιμπεριαλιστικές χώρες έχουν έντονες συγκρούσεις για περιοχές επιρροής και δεν μπορούν να συμφωνήσουν για το πώς να τις μοιράσουν, ο πόλεμος είναι πάντα ο “τρόπος” για να αναδιαταχθεί η ισορροπία δυνάμεων και σφαιρών επιρροής».

Την ολόπλευρη αλληλεγγύη τους ειδικά στον παλαιστινιακό λαό και την πάλη του κατά της ισραηλινής κατοχής εξέφρασαν όλοι οι εκπρόσωποι των κινημάτων ειρήνης, ενώ αναφερόμενος ειδικά στην βάναυση καθημερινότητα που βιώνει ο λαός του, ο Παλαιστίνιος αγωνιστής σημείωσε ότι «πρέπει να δυναμώσει ακόμα περισσότερο η πάλη των λαών ενάντια στη γενοκτονία του παλαιστινιακού λαού (…) να φύγουν όλα τα ισραηλινά στρατεύματα από την κατεχόμενη Παλαιστίνη και να εφαρμοστούν οι αποφάσεις του ΟΗΕ για ανεξάρτητο παλαιστινιακό κράτος».

«Εμείς εδώ εκπροσωπούμε τους λαούς»

«Σε μια χρονική στιγμή που η Μέση Ανατολή πνίγεται στο αίμα (…) τα γεγονότα στην Μέση Ανατολή και αλλού αποδεικνύουν ξεκάθαρα πως οι παγωμένες συγκρούσεις είναι προσωρινές» σημείωσε η εκπρόσωπος Μαρία Χρυσάνθου του Παγκύπριου Συμβουλίου Ειρήνης, που επισήμανε ότι η οργάνωσή της αγωνίζεται «ώστε η Κύπρος να μετατραπεί σε μία γέφυρα ειρήνης, φιλίας και συνεργασίας με όλους τους γειτονικούς λαούς και όχι σε ορμητήριο πολέμου των ιμπεριαλιστών προς εξυπηρέτηση των συμφερόντων τους».

Μεταφέροντας εμπειρία από την επιμονή που χρειάστηκε («χρειάστηκαν πάνω από τρεις βδομάδες για να εκδοθεί η βίζα μου») ώστε να εκπροσωπηθούν τελικά όλες οι οργανώσεις της περιοχής, πήρε το λόγο ο Μουχάμαντ Χεσάμ, από την Επιτροπή Ειρήνης Αιγύπτου που εξέφρασε ευγνωμοσύνη στους διοργανωτές της Διάσκεψης, για την πολύπλευρη στήριξή τους στην αντιμετώπιση μιας σειράς δυσκολιών. Μεταξύ άλλων κατήγγειλε τα «ψέματα για την “υπεράσπιση των ανθρώπινων δικαιωμάτων” και την “προώθηση της ελευθερίας” με τα οποία οι ιμπεριαλιστικές δυνάμεις θέλουν να διατηρήσουν την “ανωτερότητα” του Ισραήλ» στην περιοχή, επειδή «είναι ο πιστός τους υπηρέτης στην περιοχή», τονίζοντας ότι «το επόμενο διάστημα πρέπει να παλέψουμε ακόμα περισσότερο για να σταματήσει η εξάπλωση του ΝΑΤΟ» και καταλήγοντας «ζήτω η δράση των λαών εναντίον του ιμπεριαλισμού».

Με ξεχωριστή – όπως ήταν αναμενόμενο – προσοχή οι συμμετέχοντες άκουσαν την παρέμβαση της Άιντα Τούμα, από το Συμβούλιο Ειρήνης και Αλληλεγγύης του Ισραήλ: «Με ρώτησε ένας από τους συμμετέχοντες στην Διάσκεψη: Πώς αισθάνεσαι όταν η χώρα σου κατηγορείται για όλες αυτές τις επιθέσεις;… Θέλω να πω ότι όταν φτάνουμε σε μια τέτοια συνάντηση, φτάνουμε εκπροσωπώντας όχι το κράτος, ή την κυβέρνηση του Ισραήλ – φτάνουμε εκπροσωπώντας το λαό του Ισραήλ και συγκεκριμένα το λαό που πιστεύει ότι αυτή η επιθετικότητα και αυτοί οι πόλεμοι δε μπορούν να συνεχιστούν (…) Το κίνημά μας άλλωστε είναι ένα κίνημα στο οποίο συμμετέχουν και Εβραίοι σύντροφοι και Παλαιστίνιοι – αυτό είναι πηγή δύναμης: Όταν μαζί, παλεύουμε για να σταματήσουμε την κατοχή και τον πόλεμο…». Θυμίζοντας ότι αυτές τις μέρες συμπληρώνονται 49 χρόνια από τον πόλεμο του 1967 και την έναρξη της ισραηλινής κατοχής σε εδάφη της Παλαιστίνης αλλά και της Συρίας, η Ισραηλινή αγωνίστρια ανήγγειλε νέα κινητοποίηση «σήμερα, οι σύντροφοι μου στη Χάιφα θα διαδηλώσουν μαζί ενάντια στην κατοχή». Τονίζοντας δε ότι «ο πόλεμος στη Γάζα συνεχίζεται όπως και η Γενοκτονία (κατά του παλαιστινιακού λαού) συνολικά (…) κάθε μέρα στη Γάζα σκοτώνονται άνθρωποι και γίνονται βομβαρδισμοί», επισήμανε ότι «η κατάσταση που έχει δημιουργηθεί δε ξεκίνησε στις 7 Οκτώβρη (2023)» αλλά και ότι είναι άλλο το δικαίωμα μιας χώρας στην άμυνα και «κάτι το τελείως διαφορετικό, το να κάνει ένα γενοκτονικό πόλεμο εναντίον ενός ολόκληρου λαού…»

Η αγωνίστρια στηλίτευσε ακόμα την υποκρισία της Δύσης, ΗΠΑ, Ευρωπαίων κτλ. που μπορεί να επικρίνουν τους Παλαιστίνιους για συνθήματα που χρησιμοποιούν για την έκταση του ανεξάρτητου κράτους για το οποίο αγωνίζονται, αλλά κάνουν ότι δε βλέπουν τη συζήτηση που «φουντώνει» μέσα στο Ισραήλ, για «μια πολύ καλή ευκαιρία να “εφαρμοστεί” η ιδεολογία για το “μεγάλο Ισραήλ”, όχι μόνο στην περιοχή της ιστορικής Παλαιστίνης, αλλά και στη Συρία, ίσως και στο Ιράκ». Τόνισε δε ότι μόνο ο πόλεμος των τελευταίων τριών χρόνων κόστισε στο Ισραήλ 4 δισεκατομμύρια δολάρια (!), ποσό που φυσικά θα αποτελέσει ένα νέο χρέος που θα φορτωθεί στο λαό του Ισραήλ. «Κι αυτό ενώ η οικονομική κατάσταση γίνεται όλο και πιο άσχημη, περιοχές της χώρας έχουν καταστραφεί (…) η αποκατάσταση κοστίζει πολλά χρήματα, κοστίζει σε δημόσιες υπηρεσίες για τους Ισραηλινούς πολίτες που (κανονικά) παρέχει το κράτος». Μεταξύ άλλων αναφέρθηκε και στην πίεση που ασκείται στις πολιτικές δυνάμεις που κυβερνούν σήμερα το Ισραήλ, μπροστά στις εκλογές που εκτιμάται ότι δεν θα αργήσουν, καταλήγοντας μεταξύ άλλων: «Εμείς θα συνεχίσουμε να δίνουμε τη μάχη. Όταν ξεκινήσαμε ήμασταν εκατοντάδες – τώρα έχουμε αυξηθεί, αν και δεχτήκαμε επιθέσεις από την δεξιά στο Ισραήλ και σωματικά πολλές φορές. Αλλά πρέπει να συνεχίσουμε να παλεύουμε εναντίον των πολέμων. Έτσι, περισσότερες φωνές θα υψώνονται εναντίον αυτών των σχεδίων, ώστε να σταματήσει και η κατοχή».

«Οι λαοί δεν παραδίδονται»

Στο έγκλημα κατά του λαού του στο οποίο πρωτοστατούν ΗΠΑ και Ισραήλ αναφέρθηκε ο Τζαμσίντ Αχμάντι, από την Επιτροπή Ειρήνης, Αλληλεγγύης και Δημοκρατίας του Ιράν, υπογραμμίζοντας ότι «διαχρονικά το Ιράν βρίσκεται στο στόχαστρο του ιμπεριαλισμού λόγω της γεωστρατηγικής θέσης της χώρας και των πλουτοπαραγωγικών πηγών της περιοχής». Ξεμπρόστιασε δε την ωμή υποκρισία των ΗΠΑ – Ισραήλ (που φυσικά αφορά και τους συμμάχους τους) που, ενώ έκαναν λόγο για «στοχευμένα και καλά “ζυγισμένα” πλήγματα» (που δήθεν γίνονταν για την «αντιμετώπιση τρομοκρατών») ήταν αμέτρητες οι φρικαλεότητες: Χαρακτηριστικό το λουτρό αίματος σε σχολείο του νότιου Ιράν, όπου δολοφονήθηκαν εν ψυχρώ 157 μαθήτριες, καταλήγοντας: «Ο λαός του Ιράν παρά την σφοδρή επίθεση που δέχτηκε, δεν το έβαλε κάτω, αντιστάθηκε. Έλεγαν ότι σε 5 ημέρες θα έχουμε παραδοθεί. Αποδείχτηκε όμως ότι ο ιμπεριαλισμός δεν είναι ανίκητος! Ο λαός του Ιράν είναι ο μοναδικός που πρέπει να αποφασίσει για την τύχη του και την διακυβέρνηση της χώρας του».

Ο Σεχράμπ Τζασίμ, από το Συμβούλιο Ειρήνης και Αλληλεγγύης του Ιράκ, αναφέρθηκε αναλυτικά στις «δεκαετίες πολέμων, βίας, τρομοκρατίας» που έχει βιώσει ο λαός του, προσθέτοντας ότι «η εμπειρία έχει δείξει ότι οι πόλεμοι δεν φέρνουν ειρήνη».

«Στο Λίβανο, αυτό που συνέβη δεν ήταν απλώς μια παρενέργεια του πολέμου που μαινόταν στην Παλαιστίνη. Ο ίδιος ο Λίβανος ήταν άμεσος στόχος της συνεχιζόμενης ισραηλινής επιθετικότητας» ανέδειξε ο Φουαντ Αμπντουλ Μαλακ, από το Συμβούλιο Ειρήνης και Αλληλεγγύης του Λιβάνου, επισημαίνοντας ότι οι στρατιωτικές επιθέσεις στο νότιο Λίβανο «δεν συνιστούν απλώς πλήγμα σε συγκεκριμένους στόχους ή τοποθεσίες, αλλά όπως φάνηκε σε ολόκληρο τον κόσμο, επρόκειτο για μια πολιτική εξάλειψης των θεμελίων της ζωής, εκκένωσης των παραμεθόριων περιοχών από τους κατοίκους τους, βίαιης επιβολής νέων πραγματικοτήτων», περίπου ένα εκατομμύριο άνθρωποι (σχεδόν το 1/3 του πληθυσμού της χώρας) οδηγήθηκαν σε εκτεταμένο εκτοπισμό, «σε μια εποχή που ο Λίβανος βιώνει μια από τις πιο σοβαρές οικονομικές και κοινωνικές κρίσεις στη σύγχρονη ιστορία του». Μεταξύ άλλων, υπογράμμισε ότι «αυτό που συμβαίνει στην περιοχή μας δε μπορεί να απομονωθεί από τους σημαντικούς διεθνείς μετασχηματισμούς που λαμβάνουν χώρα στον κόσμο. Ο ανταγωνισμός μεταξύ των μεγάλων δυνάμεων, η διαμάχη για επιρροή, πόρους και στρατηγικούς διαδρόμους, καθώς και οι προσπάθειες αναδιάρθρωσης της διεθνούς ισορροπίας δυνάμεων είναι όλοι παράγοντες που επηρεάζουν άμεσα την περιοχή μας και τους λαούς της. Αλλά οι λαοί της περιοχής δεν είναι απλώς πεδία συγκρούσεων μεταξύ άλλων εξωτερικών δυνάμεων, ούτε αποτελούν αντικείμενα διεθνών ή περιφερειακών διαπραγματεύσεων. Είναι λαοί που έχουν το πλήρες δικαίωμα στην αυτοδιάθεση, να επιλέγουν το μέλλον τους και να υπερασπίζονται την εθνική τους κυριαρχία, τον πλούτο και τους πόρους τους».

Ο Σάμερ Αλαούμπι, από το Συμβούλιο Ειρήνης και Αλληλεγγύης της Συρίας, εξήγησε ότι ειδικά με την τελευταία επέμβαση των ιμπεριαλιστών στη χώρα του, που κράτησε σχεδόν 13 χρόνια και οδήγησε τελικά στην παράδοσή της στις αντιδραστικές δυνάμεις, οι προοδευτικές οργανώσεις της χώρας, περιλαμβανομένου του Συμβουλίου Ειρήνης, βρέθηκαν αντιμέτωπες με δύο δύσκολες επιλογές: «Η πρώτη επιλογή, να φύγουν απ’ τη χώρα πριν οι τρομοκρατικές δυνάμεις ορμήσουν πάνω στις προοδευτικές δυνάμεις ιδιαίτερα μετά την απαγόρευση τους. Η δεύτερη επιλογή, να παραμείνουν στη χώρα να γίνουν ένα με τον λαό, να ζήσουν τον πόνο και τις ελπίδες του και να ξεκινήσουν ξανά οργανώνοντας, ανασυγκροτώντας τις δυνάμεις τους όσο το δυνατόν καλύτερα (…) Η επιλογή των περισσότερων συντρόφων μας ήταν να παραμείνουν με το συριακό λαό και να ξεκινήσουν την ανασύνταξη του αγώνα και τη σταδιακή κλιμάκωση της πάλης, με βάση αυτές τις δύσκολες συνθήκες».

Από την Τυνησία, παρέμβαση έκανε εκ μέρους της Επιτροπής Ειρήνης και Αλληλεγγύης ο Ιμεντ Κασκούσι, αναφερόμενος συνολικά στους κινδύνους που δημιουργούν οι εξελίξεις και για το λαό της χώρας.

Ο εχθρός είναι ισχυρός αλλά όχι ανίκητος

Παρέμβαση στην Διάσκεψη έκανε και ο πρόεδρος της ΕΕΔΥΕ, Σταύρος Τάσσος, περιγράφοντας τις ευθύνες που έχει στο μακέλεμα της περιοχής και η ελληνική αστική τάξη. «Η εμπλοκή της Ελλάδας βαθαίνει και παρουσιάζεται από την κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας και τα ευρωατλαντικά κόμματα ως παράγοντας σταθερότητας, προστασίας και γεωπολιτικής αναβάθμισης. Στην πραγματικότητα, αυτή η “κουλτούρα του πολέμου” εξυπηρετεί μόνο τα συμφέροντα μεγάλων επιχειρηματικών ομίλων, ιδίως της στρατιωτικής βιομηχανίας».

Παραθέτοντας συγκεκριμένα πώς ΗΠΑ, ΝΑΤΟ, ΕΕ μετατρέπουν τη χώρα σε ορμητήριο πολέμου, αναφέρθηκε αναλυτικά και στη πλούσια δράση που ανέπτυξε και φέτος η ΕΕΔΥΕ, με κορύφωση το πανελλαδικό διήμερο αντιιμπεριαλιστικής δράσης 16-17 Μάη, με τη παγκρήτια κινητοποίση στη βάση της Σούδας και τη 43η Μαραθώνια πορεία Ειρήνης στην Αθήνα.

Ενώ μεταξύ άλλων επεσήμανε: «Ο λαός είναι η μόνη δύναμη που μπορεί να αντιμετωπίσει νικηφόρα, με τον δίκαιο αγώνα του, μια χούφτα κοινωνικών παρασίτων που τρέφονται με τον ιδρώτα και το αίμα του. Ο εχθρός είναι ισχυρός και έχει οικονομική και στρατιωτική δύναμη στα χέρια του, εξαπατώντας τον λαό ότι τη χρησιμοποιεί για την ευημερία του και την άμυνα της χώρας του, ενώ στην πραγματικότητα τη χρησιμοποιεί για να τον υποτάξει και να εξυπηρετήσει τα οικονομικά και γεωπολιτικά συμφέροντα των αστικών τάξεων του. Ο εχθρός είναι ισχυρός, αλλά δεν είναι ανίκητος, και αν ο λαός συνειδητοποιήσει τη δύναμή του, μπορεί να ανατρέψει το σάπιο και βάρβαρο εκμεταλλευτικό σύστημα. Και αυτό έχει αποδειχθεί ιστορικά ότι είναι τόσο απαραίτητο όσο και δυνατό. Ο αγώνας που έδωσαν χιλιάδες λιμενεργάτες στην Ελλάδα, την Ιταλία, την Ισπανία, την Τουρκία, τη Γαλλία και το Μαρόκο, σε συνολικά 20 λιμάνια σε όλη τη Μεσόγειο, οι οποίοι απεργούσαν και μπλόκαραν πλοία για να τα εμποδίσουν να φορτώσουν όπλα που χρησιμοποιήθηκαν για τη γενοκτονία των Παλαιστινίων, καθώς και ο πρωτοφανής αγώνας επιβίωσης των Ελλήνων αγροτών στα μπλόκα του περασμένου χειμώνα, που διήρκεσαν 55 ημέρες και συνεχίζονται, δείχνουν τον δρόμο τόσο σε διεθνές όσο και σε εθνικό επίπεδο».

Οι εργασίες της Διάσκεψης ολοκληρώθηκαν και με την έγκριση ψηφίσματος αλληλεγγύης στην Κούβα και τον ηρωικό λαό της.